Untitled Document
Strona główna
Historia Szkoły
Nasz Patron
Nauczyciele
Uczniowie
Wydarzenia
Galeria
Kontakt
Pedagog szkolny
Informator
Plan zajęć
Zajęcia dodatkowe
Nasze sukcesy
Kącik dla rodziców
Podręczniki
Statut
Program wychowawczy
Rada Rodziców

 

 

 

 

Patron naszej szkoły

 

Stefan Żeromski (Maurycy Zych, Józef Katerla), urodził się 14 X 1864 roku w Strawczynie koło Kielc. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej o żywych tradycjach patriotycznych. Całe swoje dzieciństwo spędził w Ciekotach. Początkowo uczyła go matka. Ona także zainteresowała go książkami. Później w celu przygotowania do nauki w gimnazjum wstąpił do wiejskiej szkoły w pobliskich Psarach. W roku 1874 zapisano go do wstępnej klasy Kieleckiego Miejskiego Gimnazjum. W wyższych klasach tego gimnazjum musiał już sam zarabiać na siebie, udzielając korepetycji. Gdy był w drugiej klasie, w roku 1879 umarła jego matka, a pięć lat później zmarł mu ojciec. Żeromski nie ukończył gimnazjum, ponieważ trudna sytuacja i coraz gorętsze porywy pisarskie nie sprzyjały nauce. Profesor języka polskiego, A.G. Bem, śledząc początki jego twórczości stwierdzał: "... styl dobry, liryki wiele, kierunek taki sam, jak ja podzielam - za wiele może dramatycznych wykrzykników w rodzaju ha, ha itd. Błędy gramatyczne i stylistyczne zdarzają się, ale mimo to znać, że będziesz pisał...".


W 1886 roku wyjechał do Warszawy, gdzie wstąpił do szkoły weterynaryjnej. Jednak z powodu braku środków finansowych przerwał studia w 1888 roku. Później pracował jako guwerner w różnych dworach szlacheckich. W 1890 roku został korepetytorem w Nałęczowie. W 1892 roku odbył pierwsze podróże zagraniczne. Jesienią tego samego roku poślubił wdowę, Oktawię z Radziwiłłowiczów Rodkiewiczową i wyjechał z nią do Szwajcarii, gdzie objął posadę zastępcy bibliotekarza w Muzeum Narodu Polskiego w Rapperswilu. Po powrocie do kraju, w latach 1897 - 1903, pracował w Bibliotece Ordynacji Zamoyskich w Warszawie.

 


W 1904 roku Żeromscy zamieszkali wraz z synem, Adamem, w Zakopanem. W 1905 roku pisarz powrócił do Nałęczowa, gdzie prowadził działalność społeczno - patriotyczną. W 1908 roku pod naciskiem władz policyjnych opuścił Królestwo. Przez rok przebywał w Krakowie i Zakopanem. W końcu 1909 roku wyjechał z rodziną do Paryża. Po trzech latach powrócił do Zakopanego.W 1913 roku wyjechał do Florencji i ożenił się z malarką, Anną Zawadzką.Od 30 X do 16 XI 1913 roku stał na czele "Rzeczpospolitej Zakopiańskiej" jako prezydent.Jesienią 1919 roku osiedlił się w Warszawie. Uczestniczył czynnie w życiu literackim odrodzonej Polski.


Żeromski zmarł 20 XI 1925 roku w Warszawie. Pogrzeb pisarza odbył się 23 listopada. W kondukcie żałobnym, od Zamku Królewskiego do cmentarza przy ulicy Żytniej, zgromadziły się tysiące warszawiaków, żegnających wielkiego twórcę.


Śmierci autora Ludzi bezdomnych, Popiołów i Przedwiośnia towarzyszyło powszechne przekonanie, że odszedł największy pisarz stulecia, twórczy kontynuator najcenniejszych tradycji literatury narodowej - jego pogrzeb stał się wielką manifestacją narodową. W 1924 roku kandydował do nagrody Nobla, a w roku 1925 otrzymał za "Wiatr od morza" pierwszą polską państwową nagrodę literacką. W ostatniej swojej powieści Przedwiośnie zawarł surowy osąd pierwszych lat niepodległości i wskazał na konieczność radykalnych reform ustrojowych.


facebook